Recensie 60s Dylan

SundayFolk & More Recensies

Bij binnenkomst is het meteen duidelijk: dit wordt geen “gewoon” concert. Op het podium zie je behalve een instrumentarium ook een beeldscherm. Daarmee wordt door middel van filmpjes en foto’s het verhaal verteld over een jonge vent van 19 uit Amerika met de ambitie om muziek te maken. Frans Assink (gitaar, zang en mondharmonica), Bart Eugelink (basgitaar en zang) en Martin Eugelink (gitaar, low whistle , knoppen-accordeon, klarinet en zang)   geven een beeld van de artistieke ontwikkeling van het fenomeen Bob Dylan. Alle liedjes die worden gespeeld komen uit de beginperiode van Dylan’s carrière (1962, ‘63 en ‘64).

Het verhaal  gaat over een klein plaatsje waar vanuit Bob Dylan vertrekt naar New York, kennis maakt met de folkscene, de liefde en het leven. Daar  reflecteert hij op in zijn teksten. Wat de impact van zijn snelle carrière in de folkscene opgeleverd heeft ervaren het ruim aanwezige publiek deze middag. Voor wie nog niet zo heel veel wist van het werk van Bob Dylan komt deze middag veel aan de weet over  het belang van de singer/songwriter/artiest Bob Dylan.

Al snel wordt duidelijk dat de begeleidende authentieke filmpjes samen met de toelichting van Frans de frontman van de groep een goed inzicht geven in de levensloop en het gedachtegoed van Bob Dylan. Al na het eerste nummer “North Country Girl”  komt het eerste filmpje en dat bewijst meteen zijn waarde. Samen met de muziek van de drie mannen met de zorgvuldige zang van Frans komt het lied tot leven. Frans geeft een gedeeltelijk vertaling van de liedjes waardoor het voor de luisteraar nog meer tot de verbeelding spreekt. Al snel krijgt het concert het karakter van een lezing met smaakvolle muzikale begeleiding. Het accent komt daarmee op de inhoud van de tekst en de context waarin het gemaakt is. Ieder lied in het programma staat in chronologische volgorde en is een episode uit de geschiedenis van Dylan.

Het zijn niet alleen de teksten die de liedjes zo bijzonder maken maar ook de manier waarop Frans ze met een sympathiek Hengelo’s accent brengt. De muziek samen met de inleidende tekst en in samenhang met de beelden geeft een sterke waardering aan de inhoud van de liedjes. De hele aanpak van Frans als verteller geeft het concert/de lezing een grote intimitiet. Met de goed gedoceerde muzikale begeleiding krijgt bovendien de poëzie in de teksten alle aandacht.

Het publiek wordt hierdoor bij het verhaal betrokken. Een verhaal over een maatschappij waarin rassenhaat, koude oorlog, werkloosheid en de problemen van een opgroeiende jonge generatie. We hebben het allemaal meegekregen. In de loop van het concert wordt duidelijk dat de teksten van Dylan een serieuze boodschap - lees een aanklacht - verwoorden van de situatie die in de jaren 1960-64 in Amerika heerste. Dylan die als begenadigd protestzanger /romanticus daar een stem aan gaf.

De muzikale begeleiding gedurende het concert was zeer gevarieerd. Martin vulde met verschillend instrumenten de liedjes prachtig in, Bas gaf de liedjes met mooie baslijnen body en Frans maakte naast zijn slaggitaar met zijn mondharmonica ( dat hij mooi doceerde!) helemaal het Dylan geluid compleet.

Enkele nummers  uit het concert: Worried man Blues”met prettige samenzang in de coupletten, ‘’Blowing In the wind’’klinkt zo vertrouwd , maar als je de indringende beelden erbij krijgt van zwarte mannen die ten tijde van de segregatie met borden waarop staat “I AM A MAN” protesteren , zal de tekst “How long does it take before you call him a manbeter begrepen worden. De nummers  ’Masters of War’’ en‘Let me die in my footsteps’’verwoorden op indringende wijze – samen met de beelden en de toelichting op het thema - de koude oorlog die gaande was. “Slow Train Coming”is een uitstapje naar de jaren ‘70. “Time They are a’’changing”,het nummer dat het afscheid van bestaande verwachtingspatronen en de omwenteling aankondigde. “Only a pawn of their game” , een nummer dat niet alleen een doelgroep als slachtoffer maakt. “North Country blues”, gaat over de teloorgang van een mijnwerkers stad. Ook hier is een sociaal drama een stem gegeven. “Not busy being born is busy dying”.wat valt daar nog over op te merken? ‘’It Ain’t me Baby’’.  waarmee hij alle verwachtingen buitenspel zet en afstand van alles wordt genomen. “Hattie Carol”, hoe begaan kun je als artiest zijn met racisme en onrecht? Als toegift kreeg het publiek nog een gloedvolle vertolking cadeau van het nummer ‘’Sara‘’. Een studio-opname van Dylan in aanwezigheid van zijn vrouw Sara. Een lied uit gelukkiger tijden met de familie op het strand. De metafoor in de laatste regels geven aan dat het huwelijk al gestrand is. Hier beluisteren we de romanticus Dylan zoals we hem in zijn latere carrière nog vaak horen: “And a piece of an old ship that lies on the shore”. 

60s Dylan heeft ons op een prettige manier kennis laten maken met het gedachtengoed van een jonge Dylan en heeft duidelijk gemaakt waarom zijn teksten zo waardevol zijn gebleken. Niet voor niets heeft hij de Edison literatuurprijs en de Nobelprijs voor literatuur gekregen. En dan we hebben nog maar een kleine greep meegekregen uit het omvangrijke oeuvre van de kunstenaar Dylan.

Het komt niet vaak voor dat een concert in combinatie met een lezing op een dergelijke prettige manier wordt gebracht. Het concert, onderbroken door een pauze, is geen moment saai geweest.

We bedanken de drie mannen die ons hiervan deelgenoot hebben gemaakt met een groot applaus.

De groep kan nog jaren voort met de andere perioden van Dylan. Als dat er van komt willen we ze weer graag uitnodigen.

(Jan Groenen)