Recensie Harrie Hendriks en Mike Roelofs

SundayFolk & More Recensies

Op een stormachtige middag 10 maart half vier kwamen druppelsgewijs de eerste bezoekers. Voor deze middag staan het duo Harrie Hendriks en Mike Roelofs geprogrammeerd. Beide muzikanten met een imposante staat van dienst. Harrie wellicht bekend als een van de vaste mannen van Gerard van Maasakker, net als Mike Roelofs overigens, maar daarnaast ook docent en nog veel meer. Mike als veelzijdig muzikant onder meer bekend uit “Jazz in de klep” (Venlo) en van veel andere bands.

In het concert kwam eigen werk van Harrie aan bod, maar vooral ook de nummers die hoorden bij zijn project “One Trick Pony”, waarin hij nummers speelt van de gelijknamige studio-album van Paul Simon uit 1980. Hij vertelt geanimeerd hoe de plaat 39 jaar geleden in zijn leven was binnengekomen. Vanaf dat moment was hij gefascineerd om het repertoire onder de knie te krijgen. Sinds vanmiddag weten we dat het heel goed is gelukt!

“One trick Pony”, een uitdrukking die gebruikt wordt door een onderneming die maar een kunstje vertoond. De veelzijdige muzikanten brachten met het soepele gitaarspel van Harrie, aangevuld met het virtuoze orgelspel van Mike een jazzy uitvoering van Paul Simons repertoire: “That’s  why God Made the Movies”, “How the Heart approaches what it wears”, “One Trick pony”, “50 Ways to leave a lover”, “No body but You”,  “Jonas”, “Slip Sliding  Away”, “Nobody”. Als uitstapje werd ook “Graceland” zeer gepassioneerd gespeeld. Het ‘excuus’ dat het publiek wellicht percussie of andere toevoegingen bij de nummers zouden missen, werd ruimschoots gecompenseerd door de manier waarop Harrie en Mike de nummers speelden. Er was regelmatig een harmonieuze samenzang tussen Mike met Harrie. Mike speelt het orgelklavier, voegt er de baspartijen aan toe op een bas-keyboard en kan bovendien ook nog eens heel fraai tegelijkertijd met de mond fluiten. Van deze laatste vaardigheid heeft hij bij een paar nummers gebruik gemaakt en kon daarbij simultaan spelend op zijn keyboard en fluitend improviseren. Bij één van de nummers leek Toots Thielemans in eigen persoon aanwezig...

Beide sets werd het repertoire van Paul Simons afgewisseld met eigen werk, zowel in het Engels als het Nederlands. Een mooi voorbeeld van eigen werk is “1000000sec, 4000 Miles”, de afstand die hem scheidde van een thuiskomst waarop hij zich verheugde.

“Mee en Dan”, een nummer dat Harrie geschreven heeft voor Gerard Van Maasakker, kreeg een bewerking met een Engelse tekst. En het nummer “Break of Day” neemt je mee in zijn wereld, een prozaïsch lied van genoeglijk de dag ontspannen beginnen. Een melancholiek nummer zoals “alle tijd” en “niet oké”  ook twee pareltjes zijn uit het repertoire van Harrie.

De stem van Harrie is plezierig om naar te luisteren, zowel met zijn zang als in zijn intermezzo’s. Tussen de nummers door vertelt hij anekdotes. Hoe hij door nummers aangesproken wordt en wat hem heeft geïnspireerd tot de nummers die hij zelf geschreven heeft.

Een van de leuke anekdotes is de ontmoeting in een lift van het Smithsonian National History Museum in Washington, waar hij een prachtige donkere dame met blingbling aantreft die alleen als functie heeft om zittend de liftknopjes te bedienen en om hem bij het uitstappen vriendelijke een fijne dag te wensen. Het resultaat is het lied dat tot de verbeelding spreekt: “Bird Fly High, Birds fly low”.

Na twee sets en twee toegiften worden de bezoekers weggerukt uit een heerlijke jazzy flow.

Wie heeft Paul Simon nog nodig als je twee zulke fantastische muzikanten in huis hebt, die zoveel recht doen aan zijn repertoire? Sunday folk was er zondagmiddag erg blij mee. Diegene die om welke reden dan ook verhinderd waren dit concert bij te wonen, zou ik willen aanraden zichzelf een groot plezier te doen en dit duo bij een ander concert alsnog te gaan beluisteren.

Recensie van Jan Groenen (presentator SundayFolk &more)